Το 2024 και συγκεκριμένα από τις 29 Φεβρουαρίου έως τις 2 Μαρτίου η «Καθημερινή» οργάνωσε συνέδριο για την 50η επέτειο της Μεταπολίτευσης. Εκεί μεταξύ των άλλων, είχε προσκληθεί και ο Τσίπρας.
Έδειχνε σιγουριά και ωριμότητα, η θέση του ένας απολογισμός της περιόδου με αναφορά στην κυβερνητική του θητεία. Η αυτοκριτική του αν και περιορισμένη σε θεματολογία, ήταν προσεκτική. Μίλησε για «ατυχείς χειρισμούς» της υπόθεσης Novartis και της υπόθεσης των τηλεοπτικών αδειών.
Ήταν μια προσπάθεια έξω από τον γνωστό Τσίπρα, ένα προσεκτικό rebranding, ένα άνοιγμα στο Κέντρο και στον κεντρώο ψηφοφόρο, ως ώριμος ευρωπαϊστής, θεσμικός συνομιλητής, με ευρωπαϊκό ύφος και εικόνα κεντροαριστερού.
Από τότε ο Τσίπρας μεθοδικά έχτιζε τη νέα πολιτική του εμφάνιση, μακριά από τον Αλέξη του 2015. Μία αθόρυβη μετατόπιση από τον ηγέτη της «Πρώτη φορά Αριστερά» σε έναν υπερασπιστή της θεσμικής κανονικότητας, με λιγότερες κραυγές και περισσότερη «θεσμικότητα».
Ίδρυσε Ινστιτούτα, δεξαμενές σκέψης, έγραψε την Ιθάκη και όλα αυτά με σκοπό να ξεχάσουμε τα «νταούλια που θα χόρευαν τις αγορές», το κλείσιμο των τραπεζών, το δημοψήφισμα και γενικώς τις υπερφίαλες επιδιώξεις του.
Οι υποκλοπές, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, η ακρίβεια κ.ά. θόλωσαν τον καθρέφτη του επιτελικού κράτους, τα ποσοστά έπεσαν. Εκεί ακριβώς είδε την ευκαιρία, εγκατέλειψε το rebranding, έκανε «στροφή 360ο» και γύρισε στο σημείο εκκίνησης, παλιά γνώριμα λημέρια.
Όσα rebranding και αν επιχειρήσει, το γονιδίωμα δεν αλλάζει. Πριν από μερικές εβδομάδες, σε συνέντευξη που έδωσε στον Νίκο Χατζηνικολάου και στην εκπομπή «Ενώπιος Ενωπίω» στον ΑΝΤ1, δήλωσε ότι θα έπρεπε να είχε κλείσει τις τράπεζες την επομένη των εκλογών! Αυτά ειπώθηκαν από έναν πολιτικό που θέλει να επιστρέψει ως μεσσίας για να σώσει τη χώρα.
Ο διάλογος με τον Χατζηνικολάου ήταν αποκαλυπτικός, πόσο αμετανόητος είναι. Δεν έμαθε τίποτα από τα λάθη του. Η επιτυχία ενός πολιτικού δεν έγκειται στο τι λέει κάθε φορά, αλλά στο να τον πιστεύουν. Η αξιοπιστία αποτελεί τη μοναδική κληρονομιά. Το κύρος του απορρέει από την επιμονή του να υπηρετεί τον πολίτη.
Οι πολιτικοί με ρηχή σκέψη σχεδιάζουν μόνο το επόμενο βήμα, τους λείπει η στρατηγική θεώρηση που απαιτεί σχεδιασμό και υπομονή.
Αν ο Τσίπρας διέθετε στοιχειώδη στρατηγική σκέψη, δεν θα τράβαγε το χαλί κάτω από τα πόδια των Σαμαρά – Βενιζέλου, θα παραλάμβανε το 2016 μια Ελλάδα σε πολύ καλύτερη κατάσταση από αυτήν που παρέλαβε τον Ιανουάριο του 2015.
Υ.Γ.: Από το παρελθόν του ουδείς μπορεί να ξεφύγει, όσο και αν το επιθυμεί, όσο και αν το επιδιώκει. Στην πολιτική, διαγραφή μνήμης δεν υπάρχει.
Μιχάλης Βασ. Σούμπλης
